De modeshow

Sessie 1

Dag 1 Zaterdag 2 februari 3559

“Hoi Dr. Gueverra, met Danny. Kan jij kaartjes regelen voor een modeshow?”
“Een modehow? Wil jij vrijwillig naar een modeshow? Zeker om van die smerige snacks te eten en bier te drinken.”
“Zeker, maar dat is niet het enige. Het is niet zomaar een modeshow. Een modeshow met alien artifacts en Tom Cutinella.”
“Gaat Tom over de catwalk lopen gekleed in alien artifacts?”
“Nee, natuurlijk niet in de show zelf, maar op een geheime veiling die tegelijkertijd wordt georganiseerd! Die modeshow is alleen maar een dekmantel.”
“Hoe kom jij aan die informatie?”
“Via de ADF, daar is ook een aannemer lid van, Eugene Mace, die heeft op het eiland van de Medi-techmagnaat Rang Dae-Hyun, waar de veiling gaat plaatsvinden werkzaamheden gedaan.”
“Weer iemand met een eigen eiland. Waar ligt dat?”
“Ongeveer 50 kilometer uit de kust voor de noordelijke recreatieve zone. Hij heeft daar een mooi landhuis laten bouwen met een feestlocatie ernaast. Best groot, daar kunnen een paar honderd mensen verblijven. Verder is er een golfbaan, een stadion, een schietbaan en een off-road track. Er zijn twee havens en een graveplaneport. Die Eugene kon een klus doen als onderaannemer. Hij heeft in de kelderverdieping een ruimte ingericht als veilingruimte, onder de bowlingbaan. Hij was een keer nog achter een gordijn aan het werk toen hij Dae-Hyun over de communicator hoorde praten met iemand over een veiling van alien artifacts. En toen hoorde hij ook de naam van Tom Cutinella. En er was sprake van een rode bol. Dus ik dacht, daar moeten wij bij zijn.”
“Ik heb al een rode bol, althans een voormalig rode bol.”
“Dus de vraag was hoe we daar bij konden zijn en toen vertelde Eugene dat ze tegelijkertijd een modeshow organiseren. En jij kan vast wel aan kaartjes komen.”
“Goed, dan moeten we kijken wie er nog meer meewillen. Op welke termijn?”
“Drie weken.”
“Ok, dan wordt een uitdaging. Laten we de anderen in de call trekken.”
Hoshiko bleek op reis te zijn naar New Nippon, dus alleen Gary en Jeanne kwamen in de call. Alien artifacts vindt iedereen interessant en een kans om Tom Cutinella uit te schakelen wilde niemand laten lopen, dus Dr. Gueverra ging achter de kaartjes aan.

Dat bleek uiteindelijk eenvoudig, maar ook weer niet. Hij belde met Jean-Jacques Demaret, een bekende modeontwerper waar hij regelmatig iets koopt.
“JJ, Ik heb weer iets nieuws nodig, ga jij binnenkort nog een nieuwe collectie tonen?”
“Wel twee!”
“Dat zou ik wel heel graag willen zien. Zijn daar nog kaartjes voor?”
“Ik denk dat het is uitverkocht, maar ik kan wel iets voor je regelen.”
“Kan je vier kaartjes regelen?”
“Vier? O, ja, ik heb naast de zakelijke collectie, ook nachtmode op het programma staan. Dat moet Michelle zien en dat kan dan niet zonder haar vriendin Katja en dan komt haar vriend natuurlijk ook mee. Prima, ik regel vier kaartjes voor jullie!”
“Dank je wel JJ!”

“Ik heb wel vier kaartjes kunnen regelen, maar alleen voor Danny en mij, want Michelle en Katja gaan ook mee. Jullie zullen zelf iets moeten regelen.” zegt Dr. Gueverra in de call een dag later.
“Ok, dat moet wel lukken.” zegt Gary, “Hoe gaan we daarheen? Want als we Tom willen aanpakken, dan moeten we wel iets van wapens hebben en die zijn vast niet toegestaan.”
“Dat klopt.” zegt Dr. Gueverra, “Net als scanners. Je kan per graveplane of per boot. We hebben geen graveplane, dus dat gaat niet. Je kan met een cruiseschip dat erheen gaat.”
“De Astor?” vraagt Danny. vraagt Danny.
“Nee, niet de Astor.” zegt Dr. Gueverra.
“Wat is de Astor?” vraagt Gary.
“Het cruiseschip waar we een paar jaar geleden oud-en-nieuw op hebben gevierd.” zegt Danny, “En een kaping hebben neergeslagen.”
“Onder andere.” zegt Jeanne.
“Maar we kunnen ook met mijn boot gaan.” zegt Dr. Gueverra, “Dan moeten we alleen kijken hoe we de wapens, flakvesten en scanners het eiland op krijgen. En even bedenken wat we meenemen.”
“De standaard.” zegt Danny, “Glocks, AK, flakvest. Ik vraag me alleen af of ik een MLA of de Alien Assault Laser mee ga nemen.”
“Ik ga voor de laser.” zegt Dr. Gueverra, “Jeanne, neem jij de jouw ook mee?”
“Nee, ik hou het op de shotgun.”
“Dan pak ik ook de alien laser.” zegt Danny, “Zouden we onze wapens eerder af kunnen zetten?”
“Met de jetski? Dat wordt lastig.” zegt Dr. Gueverra, “Ik heb luchtholo’s bekeken en er staat de nodige scanapparatuur op het eiland.”
“Dan hebben we in ieder geval iets op de boot.” zegt Danny.

Voor Gary bleek het niet al te lastig om via zijn diplomatieke kanalen een uitnodiging voor de modeshow te krijgen. Jeanne benaderde haar vriendin Margaret, die dank zij haar nieuwe rijkdom een graag geziene gast is in high society en wel twee kaartjes kon bemachtigen. Ze wilde zeker mee toen Jeanne vertelde dat er een veiling met alien artifacts plaats zou vinden.

Nu, op zaterdag 2 februari 3559, is het zover. Vanmorgen vroeg zijn ze met de boot van Dr. Gueverra vertrokken. Dr. Gueverra met zijn verloofde Michelle, Danny met zijn vriendin Katja, Jeanne, Margaret en Gary. De verwachting is dat ze rond drie uur aanleggen Korovin-eiland, net op tijd, want om vijf uur begint de modeshow, dat staat op het programma dat ze al eerder hebben ontvangen. Het gaat net passen, want vanuit de haven is het ook nog even rijden naar de feestlocatie waar hotelkamers beschikbaar zijn. Ze kunnen natuurlijk ook niet in de kleding die ze op de boot droegen naar de modeshow gaan.
Dr. Gueverra laat een kaart van het eiland zien die hij heeft gemaakt op basis van de luchtholo. Helaas heeft hij geen details over de feestlocatie. Dat betekent dat ze weinig hebben kunnen plannen en dat het vooral improviseren zal worden.

“Ik zit dat programma te kijken, maar we hebben maar weinig tijd tussen de shows door.” zegt Dr. Gueverra, “Misschien moeten we de barbecue overslaan.”
“De barbecue? Dat is het beste onderdeel.” zegt Danny
“Hebben jullie fondsen geregeld voor de veiling?” vraagt Gary.
“Jij bent er toch bij?” zegt Danny, “Jij hebt voldoende fondsen.”
“Die heb ik gedoneerd aan een goed doel.” zegt Gary.
“Het Gary O’Banrough-pensioenfonds.” zegt Danny.
“Op zich is dat eiland ook leuk om verder rond te kijken.” zegt Danny, “Er is genoeg te doen, je kan ook golfen.”
“Golf is mijn werk.” zegt Gary, “Dat doe ik niet voor mijn plezier.”
“Kan je het een beetje?” vraagt Jeanne.
“Ik heb wel golfclubs.” zegt Gary.

Ze naderen het eiland dat bijna 20 kilometer breed is aan de noordkant, waar de twee havens zijn. Aan de rechterkant van de baai liggen de grotere schepen. Naast het cruiseschip ook een jacht van rond de 60 meter. Gary stuurt zijn jacht netjes naar de aanlegplaats die hij via de radio heeft doorgekregen. Met de boegschroef is dat een fluitje van een cent.
“Wat doe jij nou?” vraagt Danny aan Jeanne.
“Ik neem een wapen mee.” zegt Jeanne, “Eens kijken of ik dat mee naar binnen krijg.”
“Als ze net zo goed zijn in scannen als Dr. Gueverra, dan moet dat wel lukken.” zegt Danny.
“Reken er maar niet op!” zegt Dr. Gueverra, “Kom, pak je koffer, we gaan van boord.”

Op de kade staan een aantal gebouwen met kantoren en opslag. Een hek scheidt het haventje af van de rest van het eiland en bij de uitgang staan een paar beveiligers. Een jonge dame komt hen tegemoet lopen.
“Goedemiddag, welkom op Korovoin, mag ik uw toegangsbewijzen even zien.”
“Zeker,” zegt Dr. Gueverra, en overhandigt zijn vier tickets.
De dame kijkt op haar tablet en ze zien haar wat onrustig worden.
“Is er iets?” vraagt Dr. Gueverra.
“Er staan maar drie tickets op de lijst.”
“Jammer Danny.” zegt Jeanne.
“Een ogenblikje, ik ga even kijken wat er aan de hand is.”

“Moet je nu eigenlijk aanwezig zijn bij al die shows?” vraagt Danny aan Dr. Gueverra.
“Ja, zeker, vooral die van JJ Demaret, die kan je gewoon niet missen. Zeker in combinatie met de andere couturiers. Je moet ze bij elkaar zien, voor het contrast in materiaalgebruik. El taha is wat dat betreft een visionair.

Ongeveer tien minuten later komt de vrouw teruglopen.
“Er was iets niet goed gegaan, maar dat is nu opgelost. Welkom op het eiland Dr. Gueverra.”
Ze controleert de toegangsbewijzen van de anderen en daar is gelukkig niets mee aan de hand. Even verderop staat een busje te wachten om hen naar de modeshowlocatie te vervoeren. Voordat ze de bus ingaan scannen twee beveiligers de bagage, en henzelf.
“Pardon, heeft u soms een wapen bij u?” vraagt één van hen aan Jeanne.
“Zeker, ik ben onlangs het doelwit van een moordaanslag geweest en ik moet mezelf kunnen verdedigen.”
“Het bezit van wapens op het eiland is niet toegestaan. Ik verzeker u dat u hier veilig bent.”
“Het zal mij benieuwen.” zegt Jeanne.
Ze loopt terug naar de boot om haar kleine Beretta op te bergen. Dr. Gueverra hoeft niet mee te lopen, want iedereen heeft een eigen toegangspas gekregen waarmee de boot open gaat.
Als ze terug is gekomen bergt de buschauffeur hun bagage achterin op en stappen ze allemaal in.

Het busje rijdt over een goed aangelegde weg waar twee vrachtwagens elkaar makkelijk kunnen passeren. De slingerende weg leidt ongeveer 200 meter omhoog naar de top van de heuvel waar het landhuis van Dae-Hyun en het feestcomplex op staan waar de modeshow is. De bus stopt midden op de keerlus en terwijl de buschauffeur hun bagage pakt worden ze verwelkomd door een aantal gastvrouwen en -heren die hen champagne aanbieden.
“Welkom bij de modeshow The future is here! Als u mij uw toegangsbewijzen kan geven, dan zal ik uw kamer wijzen. Daar heeft u natuurlijk de gelegenheid om u op te frissen voordat om 17:00 uur het spektakel van start gaat. Als u onze app installeert op uw communicator kunt u altijd de weg vinden over het terrein.”

Het blijkt dat ze allemaal, op Margaret na, een kamer hebben op de 1e verdieping, de rechtervleugel.
“Lukt het niet om die app te installeren?” vraagt Dr. Gueverra aan Gary, “Peter heeft zeker je communicator helemaal dichtgezet.”
“Het lukt in ieder geval niet.”
“Ik heb een virtuele omgeving waarin de app geen kwaad kan. Je moet hier trouwens op het lokale netwerk inloggen om nog iets van verbinding te hebben.”
“Zien we elkaar straks bij de receptie? Over een half uur?” vraagt Jeanne.
“Prima, het begint om vijf uur, maar ik wil nog wel even opfrissen en rondkijken dan rondkijken.” zegt Dr. Gueverra, “En natuurlijk omkleden voor de eerste show.”
“Heb jij voor elke show andere kleding bij je?” vraagt Danny.
“Natuurlijk!” zegt Dr. Gueverra, “En voor Michelle ook!”
Ze gaan met de lift naar boven en lopen naar hun kamers. Die zijn groot, met een kingsize bed en van alle gemakken voorzien. Gelukkig niet van camera’s, althans niet volgens Dr. Gueverra.

Danny is met Katja als eerste beneden. Hij kijkt naar de bewakers die er rondlopen. Het valt hem op dat ze verschillende uniformen aan hebben. Een paar dragen een uniform waar het teken van Rang’s bedrijf op staat, dat zijn zijn eigen bewakers, het merendeel is ingehuurd van Tamron. Danny kijkt of hij een bekende ziet, maar hier is dat niet het geval. Even later komt de rest ook naar beneden.

Dr. Gueverra, Gary, Jeanne en Danny komen met Michelle, Katja en Margaret in de lounge waar de meeste mensen zich verzamelen. Ze zijn vanuit de receptie door een gang langs de grote hal gelopen waar vanavond de modeshow gegeven wordt. De lounge is bijna 25 meter breed en iets meer dan tien meter diep. Links leidt een dubbele schuifdeur naar de keuken. Regelmatig komen er bediendes met bladen met de lekkerste hapjes uit. Aan de linkerwand zijn twee liften die zo te zien naar boven en naar beneden gaan. In het midden van de tegenoverliggende wand staat een grote bar waar al de nodige gasten zich vermaken. Links en rechts van de bar zijn glazen deuren naar het terras, waar ook een buitenbar is. In de hoeken van de wand zijn de deuren van de toiletten te zien. In de rechterwand is alleen een schuifdeur te zien.

“Laten we kijken of we iemand kunnen vinden die ons de veiling in kan brengen.” zegt Dr. Gueverra.
“Ik ga kijken of ik de bowlingbaan kan vinden.” zegt Danny, volgens mij zie ik daar al een bekende staan en hij wijst naar een beveiliger die bij de deur naar de keuken staat.
“He Joel!”
“Danny, wat doe jij hier? Ik wist niet dat jij zo van mode hield.”
“Jij hebt me door. Er gebeurt van alles op zo’n modeshow.”
“En jij? Meestal ben je toch in het stadion?”
“Ja, maar toen deze kans kwam kon ik hem niet laten lopen. Betaalt goed, dus.”
“Misschien dat ik nog iets heb vandaag wat je wat extra’s kan opleveren. Er gebeurt iets bij de bowlingbaan en daar wil ik bij zijn. Kan jij overal in?”
“Wel op veel plaatsen, maar niet overal. Is daar iets bijzonders te doen?”
“Ja, maar dat is alleen voor genodigden, maar ik wil er graag bij zijn. Maar jij kan me daar niet binnenlaten?”
“Eh, ik denk het niet. Ik ben er in ieder geval nog niet geweest, maar als ik iets hoor laat ik het weten.”
“Weet jij waar de bowlingbaan is?”
“Ja, dan moet je de gang hier tegenover hebben, maar die deur is volgens mij dicht.”
“Ik ga wel even kijken.”
Danny loopt naar de overkant en loopt naar de deur, maar die gaat niet open.

Gary loopt direct naar de bar en neemt plaats op één van de barkrukken.
“Goedemiddag, wat kan ik voor u inschenken?” vraagt de barman.
“Doe die, whiskey daar maar.” zegt Gary en wijst naar een zeer exclusieve whiskey.
“Mijnheer is een kenner! Drup je water erin?”
“Uiteraard!”
“Alstublieft.”
Gary neemt de omgeving in zich op en al direct valt hem iemand op, de ambassadrice van Nobodovska!

De anderen mengen zich onder het publiek en kijken of ze bekenden zien, zonder dat het opvalt, maar ook zonder dat het Michelle en Katja het merken. Na wat rondlopen spreken ze elkaar na ongeveer een kwartier weer.
“De ambassadrice van Nobodovska is er.” zegt Gary, “Die had ik wel verwacht met die veilingmeester.”
“Ik had gedacht dat die andere magnaat, Roger Rafal, er ook wel zou zijn.” zegt Danny.
“Misschien komt die nog?” zegt Jeanne, “Dae-Hyun is er ook nog niet.”
“Die komt vast een grande entrance maken,” zegt Dr. Gueverra, “Over techgiganten gesproken, ik heb die wapenfabrikant die de boerderijbewoners bij de alien base dwars zat, hier ook gezien.”
“Wie was dat ook alweer?” vraagt Danny.
“Surany Miklos.” zegt Dr. Gueverra.
“Die wil vast ook naar de veiling om alien wapentech te kopen,” zegt Gary, “Het viel me wel op dat er overal christelijke symbolen zijn aangebracht, niet opvallend, maar ze zijn er wel. Onze gastheer zit vast bij de Dia Khovaria.”
“Zou dit niet een opzet zijn om mensen naar beneden te lokken en dan te offeren?” vraagt Danny, “Waarom zou die veilingmeester en de ambassadrice er anders zijn. Ik kon helaas niet bij de bowlingbaan, daar achter die deur.”
Danny wijst naar de deur waar net op dat moment een paar mannen uitkomen die een scherm plaatsen in de hoek waar ook de deur naar de gang die rechts langs de hal loopt uitkomt.
“Maar we moeten onder de bowlingbaan zijn, zei je toch?” zegt Dr. Gueverra, “Ik ga kijken of ik via de lift naar beneden kan komen.”
“Die Rang zit toch in de medische apparatuur? Als je daarmee je leven kan verlengen, of als hij daar naar op zoek is, dan zie ik een link met de sekte.” zegt Jeanne.
“Ja, daar zit wat in.” zegt Gary, “Ik ga verder rondkijken en wat mensen spreken.”
“Ik ga kijken of Joel, die bewaker die ik ken van Tamron, nog iets meer weet.” zegt Danny.
“Ik ga eens bij de entree kijken.” zegt Jeanne.
“O, dan loop ik wel met je mee.” zegt Margaret.

Dr. Gueverra stapt één van de liften in die uitkomen op de lounge. Hij ziet dat je wel naar beneden kan, maar als hij nu op knopje drukt, dan weigert de lift om die verdieping te selecteren. Hij ziet dat er een paslezer naast zit, dus waarschijnlijk kan je nu niet naar beneden. Hij stapt de lift weer uit en neemt de trap naar beneden.
“Goedemiddag, u zoekt iets?” vraagt een bewaker die daar staat.
“O, ik ben een verdieping te laag denk ik.” zegt Dr. Gueverra, en gaat weer naar boven.

Danny gaat opnieuw proberen of Joel iets meer weet van de veiling die plaatsvindt, maar daar is hij tot nu toe niet over geïnformeerd. Waarschijnlijk doen de mannen van Rang zelf daar de beveiliging. Danny wil nog iets vragen als Joel wordt weggeroepen. Hij moet helpen bij het verplaatsen van wat kleding.

Gary loopt terug naar de bar en begint mensen aan te spreken. De eerste is een vrouw van middelbare leeftijd, Gabrielle Dumont. Het blijkt al snel dat ze hier voor de modeshow is. Ze is een directeur bij een groot retailbedrijf en mode heeft echt haar interesse. Gary kapt het gesprek zo snel mogelijk af en knoopt een gesprek aan met Louie Roberts, die niet al te geïnteresseerd lijkt, maar dat is omdat zijn vrouw dit heel mooi vindt. Louie is een gepensioneerd starship piloot die vooral vrachtschepen heeft gevlogen. Het meest tussen Argin en Napoleon, maar hij heeft ook regelmatig vluchten naar de aarde gemaakt. Gary vraagt of hij geïnteresseerd is in aliens en of hij wel eens iets heeft gezien. Er gebeurden soms wel vreemde dingen, maar niets wat volgens Louie echt op alien invloeden kon wijzen. Intussen probeert Gary ook de ambassadrice van Nobodovska in het zicht te houden.

Jeanne en Margaret komen aan bij de entree en zij zien net op dat moment een groep mooie mannen en vrouwen naar de gang wandelen die rechts langs de hal loopt.
“Dat zijn vast de modellen.” zegt Jeanne, “Ik ga proberen de modeshow in te komen.”
“Denk je dat dat gaat lukken?”
“Ik ga het gewoon proberen. Zeg jij het tegen de anderen?”
“Ok.”
Jeanne loopt snel achter de modellen aan naar de toegang tot de zijgang. Daar staat een beveiliger, maar die doet snel de deur open als Jeanne daar gehaast aan komt lopen. Ze bedankt hem met een knikje. Loopt een volgende set deuren door en ziet dan aan het einde van de gang de modellen de deur doorgang en rechts afslaan de gang met de bowlingbaan in. Jeanne loopt vlug door de twee deuren ook de gang van de bowlingbaan in.
“Kom, snel, schiet op!” zegt een jongeman, die een centimeter om zijn nek heeft hangen, “We zijn al aan de late kant.”
Hij wijst naar de open deur aan de linkerkant van de gang. Jeanne stapt naar binnen en ziet dat ze in de bowlingbaan is, die is omgetoverd in een kleedkamer voor de modeshow.
“Waar is Jennifer?” vraagt een man van begin 30 met kleding in felle kleuren.
“Ik weet het niet mijnheer Roach.” zegt de man die in de gang stond en achter Jeanne was aangelopen.
“Ik moet invallen voor Jennifer.” zegt Jeanne.
“Invallen? Wie ben jij?” vraagt Roach.
“Ik ben Jeanne le Calvenoir, ik kreeg een vraag van het uitzendbureau om hier te komen.”
“Maar waar is Jennifer dan?”
“Dat weet ik niet.” zegt Jeanne, “Ik weet alleen dat ik hier moest komen omdat zij niet kon.”
“Dat is onfortuinlijk, maar ik denk dat ik het wel kan laten werken.” zegt Roach, “Kom we moeten direct aan de slag om de metalen badmode passend te maken. Kan jij laten uitzoeken wat er met Jennifer is?”
“Direct mijnheer Roach.”

De overige modellen lijken niet helemaal blij met de komst van Jeanne.
“Wie is zij dan?”
“Geen idee nog nooit gezien.”
“Dan heeft ze vast geen ervaring met grote shows.”
“Als het maar niet slecht op mij afstraalt.”
“Waar is Jennifer?”
“Geen idee, vanmorgen was ze er toch bij de briefing?”
“Ja, volgens mij wel.”
Jeanne probeert intussen Roach uit te horen, maar die is te druk bezig met het passend maken van de drie sets aan kleding die Jeanne moet dragen. Een goed gesprek met de andere modellen zit er ook niet echt in.

Dr. Gueverra en Danny staan met elkaar aan de kant van de lounge te overleggen wat de aanpak moet zijn om op de veiling te komen.
“Ok, wat gaan we nu doen? Die ambassadrice en die wapenfabrikant volgen?” vraagt Dr. Gueverra.
“Als zij naar de veiling gaan, dan moeten we wel op tijd achter ze aan.” zegt Danny.
“Maar hoe komen we daar dan binnen? Er is vast beveiliging.” zegt Dr. Gueverra, “We moeten in die ruimte zien te komen. Misschien als de modeshow bezig is?”
“We weten ook niet wanneer de veiling begint. Straks zijn we te laat.”
Dan schalt een stem door de lounge: “Dames en heren, over vijf minuten gaan we van start met het programma. Mag ik iedereen verzoeken om naar het terras te gaan en te verzamelen voor het podium?”
De mensen die nog binnen zijn begeven zich naar buiten en ook Dr. Gueverra, Gary en Danny lopen samen met Michelle, Katja en Margaret naar het terras.
“Waar is Jeanne?” vraagt Dr. Gueverra aan Margaret.
“Die ging achter de modellen aan, daarna heb ik haar niet meer gezien.”
“Nou, we zien het wel.” zegt Dr. Gueverra.

Op het terras is de rechterkant nog afgezet met paaltjes en koorden. Daar is het zwembad met daarin een vlonder waar de modellen op gaan lopen. Aan drie kanten rondom het zwembad staan rijen met stoeltjes opgesteld. Recht vooruit, waar de weg naar het landhuis van Dae-Hyun begint is een podium gemaakt, waar al veel mensen staan te wachten.
“Alstublieft, champagne om straks te toosten.” presenteert een serveerster een blad vol glazen.
Danny komt bijna in de verleiding om er twee te pakken, maar kan die weerstaan. Met een glas champagne in de hand mengen ze zich onder het publiek.

Om vijf uur komt een luxe cabriolet aanrijden vanuit het landhuis. Op de achterbank zit een niet al te grote man van Koreaanse afkomst. Leeftijd schatten is lastig voor Dr. Gueverra, maar hij weet vanuit zijn onderzoek dat Rang Dae-Hyun over twee weken 39 wordt.
Dae-Hyun stapt uit en loopt via een trapje het podium op, waar de presentator al staat te wachten.
“Dames en heren, mag ik u allen vragen een toast uit brengen op onze gastheer van vandaag, Rang Dae-Hyun!”
De aanwezigen heffen het glas en laten blijken van waardering horen.
“Welkom op mijn eiland!” zegt Dae-Hyun, “Ik ben bijzonder blij om u allen hier te mogen verwelkomen op deze prachtige dag. Ik heb een prachtige modeshow voor jullie in petto met de meest toonaangevende couturiers van dit moment. Niet alleen onze lokale giganten als JJ Demaret en Christopher Roach die altijd voor opschudding zorgt, maar ook gevestigde namen uit Donytonburgh als Sumaya el-Taha en Xihlamariso Modiadie. Bijzonder blij ben ik dat ook vernieuwers van over de oceaan mijn uitnodiging hebben geaccepteerd. De Argin-beroemde Nora Magrina en het veelbelovende talent Ya Suh-Hyung uit United Korea. Uiteraard zal het jullie niet ontbreken aan hapjes en drankjes. Als je speciale wensen hebt hoef je het alleen maar te vragen aan de bediening die rondloopt. Na het modeshowprogramma is er vanzelfsprekend een groot feest in de club onder de grote hal. Nogmaals welkom en geniet van de modeshow.”
Een groot applaus stijgt op van de bezoekers.
“Mag ik u allen uitnodigen om plaats te nemen bij het zwembad voor onze eerste show van vandaag, de badmode.” neemt de presentator het woord.
Dr. Gueverra en Danny kijken opzij en zien tussen alle gasten door dat de koorden naar het zwembad worden weggehaald.
“Ok, nu kijken wie er niet zoveel belangstelling heeft.” zegt Dr. Gueverra.

“G! G!” hoort hij een bekende stem roepen.
Hij kijk naar het zwembad waar het geluid vandaan komt en ziet dat Michelle en Katja vooraan zitten. Michelle gebaart naar hem en wijst op een lege stoel.
“Ah, shit, ze hebben stoelen voor ons vrij gehouden.”
“Voor mij ook!”
“Zo te zien wel.”
Dr. Gueverra wurmt zich door de menigte heen en probeert snel vooraan te komen, maar struikelt daarbij over een stoel.
“Leuk, he? Helemaal vooraan zitten hier?” zegt Michelle.
“Ja, goed gedaan hoor! Je hebt die ene stoel gewoon opzij geschoven.” zegt Dr. Gueverra en lacht naar haar, maar inwendig is hij helemaal niet zo blij dat hij nu niet kan uitzoeken hoe hij op de veiling komt, dan maar kijken of hij vanaf deze positie nog iemand ziet die hem opvalt.

“Goedemiddag dames en heren, welkom bij het eerste deel van onze modeshow. Vandaag presenteren wij u twee fantastische couturiers op het gebied van badmode. We beginnen vandaag met een collectie van de wereldberoemde Nora Magrina. Wij zijn heel blij dat ze vanuit Latina hier naar toe is gekomen voor deze show. Zij heeft voor deze collectie haar inspiratie gehaald uit het verleden met Victoriaans getinte badmode met een vleugje Latina-passie!”

Gary is de enige die vrijuit kan kijken wie er niet zo’n belangstelling heeft voor deze show. Dat zijn nog wel een paar mensen. Hem vallen vooral twee mensen op, een man, begin 40, goed gekleed, en een vrouw ietsje ouder, die eruit ziet of ze veel met haar handen doet of gedaan heeft. Ze zijn hier niet voor de modeshow, of de dame in kwestie beseft nu al dat zij nooit de dingen die nu geshowd worden goed zou kunnen dragen. Gary gaat naar de bar om een volgende whiskey te halen en vraagt zich af hoe hij hen kan aanspreken zonder dat het te veel opvalt.

Zijn kans kom even later als de vrouw opstaat en naar binnenloopt. Even denkt Gary dat ze naar de bar komt, maar ze loopt achter hem langs naar de toiletgroep die aan de andere kant is. Gary observeert de man en die nu verdiept is in zijn communicator of zo. Na een paar minuten komt de vrouw teruglopen van het toilet. Gary draait zich ‘onhandig’ om en stoot de vrouw aan.
“O, pardon, dat was onhandig van mij.” zegt hij als de vrouw wat verstoord omkijkt.
“O, dat kan gebeuren.”
“Gary O’Banrough.”
“Abby Read.”
“Ook niet zo’n belangstelling voor deze show?”
“Eh, nee, dit is niet zo mijn ding. Voor u ook niet?”
“Nee, ik ben hier meer zakelijk, als consul van New Teeno, mijn werk zit vooral tussen de modeshows in. U bent meer geïnteresseerd in de zakelijke mode? Of iets anders?”
“In mijn vak is zakelijke mode niet heel erg relevant.”
“O, dat is intrigerend, wat voor werk doet u?”
“Ik ben aannemer, dus ook veel op de bouwplaats te vinden.”
“Ah, bent u een bekende van Dae-Hyun? Heeft u dit hier gebouwd? Het is prachtig!”
“Ha, dat mocht ik willen. Nee, helaas, ik ben wel actief in de recreatieve zone en de oude stad en zo. Ik werk samen met gevierde architecten, maar dit soort klussen heb ik nog niet gekregen. Als ik het me goed herinner is er toch geen ambassade van New Teeno? Zit dat nog niet in de planning?”
“Op dit moment niet, ik woon in een appartement in een A-wijk, dat is tevens het consulaat. Ik ben bang dat daar niet voldoende budget voor is. Als ik mijn geld ergens in wil steken is vastgoed dan iets interessants? Of zijn andere zaken dan lucratiever?”
“Vastgoed, vooral op de goede plaats is zeker een goede optie.”
Abby praat een paar minuten over hoe mooi investeren in vastgoed is en zegt dat als Gary geïnteresseerd is ze nog eens moeten afspreken en gaat dan terug naar de man die zit te wachten.
Gary houdt ze goed in de gaten en ziet dat de man een wit kaartje of zo wegstopt als Abby aan komt lopen.

“Nog een warm applaus voor Nora Magrina en haar prachtige collectie. Onze eigen Christopher Roach mag natuurlijk niet ontbreken. Een ding is zeker, over zijn collecties wordt gesproken. Vandaag heeft hij het concept badmode opnieuw uitgevonden.”
De eerste modellen verschijnen op de catwalk, gekleed in uitdagende badmode gemaakt van buigzame metalen.
“Dat moet toch niet lekker zitten?” zegt Michelle.
“Vraag het Jeanne.” zegt Dr. Gueverra en wijst naar Jeanne die met haar eigen stijl over het wiebelende ponton loopt dat de catwalk vormt.
Ze heeft haar eigen stijl, maar het lijkt erop dat het publiek dat zeker kan waarderen.

Na ongeveer twintig minuten, om zes uur, is dit onderdeel afgerond en na een applaus voor Roach en de modellen neemt de presentator weer het woord: “Voor we aan de barbecue beginnen wil ik u allen vragen om uw communicator te pakken en onze app te openen. Daar kunt u per show uw keuze maken wat u de mooiste combinatie van de show vond. Na ongeveer een kwartier kunt u daar ook de uitslag bekijken. De barbecue duurt tot kwart over zeven, dan gaan we verder met el-Taha en Demaret die ons hun zakelijke collecties laten zien in de grote hal.”

“Nou, dat is uiteindelijk prima gelopen.” zegt Roach, “Fijn dat je in kon vallen.”
“Is nu al duidelijk wat er met Jennifer is?” vraagt Jeanne.
“Ja, ze was niet helemaal lekker, maar het gaat beter, dus ze kan de volgende shows gewoon meedoen.”
De andere modellen waren niet helemaal blij met het optreden van Jeanne omdat ze naar hun idee veel te veel aandacht trok en dat blijkt ook wel als de drie sets die zij heeft laten zien bovenaan de uitslag van de verkiezing staan.

Het heet een barbecue, maar dit is wel van een ander niveau dan zwartgeblakerde stukjes kunstvlees die je meestal geserveerd krijgt. Waarschijnlijk is hier een topkok aan het werk die de meest sublieme smaaksensaties op de barbecue samenstelt. Dr. Gueverra, Gary, Jeanne en Danny hebben daar helemaal geen aandacht voor, die wisselen informatie uit en proberen te achterhalen wie er allemaal naar de veiling zou gaan.
“Ik denk in ieder geval die Abby.” zegt Gary, “En waarschijnlijk de ambassadrice.”
“Zij is niet alleen, we hebben nog twee van haar agenten gezien.” zegt Danny.
“Volgens mij ken ik die twee daar verderop ook.” zeg Dr. Gueverra, “Waren die niet van de Federatie?”
Ze kijken naar een man en een vrouw die Dr. Gueverra aanwijst.
“Ja, die komen me bekend voor.” zegt Gary.
“In de bergen, toen we uit die grot kwamen. “ zegt Dr. Gueverra.
“Ja, toen met Jimmy, zij hebben ons die kubus afhandig gemaakt.” zegt Gary.

“We kunnen proberen om dat kaartje te stelen en er een kopie van te maken?” zegt Dr. Gueverra.
“Kan jij dat hier?” vraagt Danny.
“Nee, maar op de boot wel.”
“Dan moeten we het ontvreemden, even heen en weer naar de boot en dan weer ongezien terugstoppen.” zegt Jeanne.
“Dat is een uitdaging.” zegt Dr. Gueverra, “Misschien kunnen we iemand anders overtuigen, maar dan moeten we wel weten wie er naar de veiling gaat.”

“Dat meisje daar lijkt ook helemaal niet geïnteresseerd, bovendien lijkt ze wel heel jong voor zo’n show als dit.” zegt Jeanne.
“Misschien ook een influencer?” zegt Dr. Gueverra, “Daarvan heb ik er al een paar gezien.”
“Die hebben meestal geen kleerkast bij zich.” zegt Jeanne en hint op een stevige Nipponees die mensen een beetje uit haar buurt houdt.”
“Helaas hebben we Hoshiko niet bij ons.” zegt Danny, “Zou zij van een familie zijn?”
“Dat kan best.” zegt Dr. Gueverra, “Laten we zelf ook even iets te eten pakken.

Er zijn veel uitgiftepunten, dus ze hoeven niet lang te wachten.
“He, daar loopt Basile!” zegt Danny.
“Wie?” vraagt Jeanne.
“Basile, die van Longhouse.” zegt Danny, “Hij loopt net met een bord eten de gang naar de keuken in.”
“De man die wij op een fake sollicitatie hebben uitgenodigd.” zegt Gary.
“En een set vishengels hebben gestuurd.” zegt Dr. Gueverra.
“De man die achter die ellende op de dronebeurs zat.” zegt Danny, “Alleen was hij toen onder invloed van de neurocontroller. Zou die verwijderd zijn?”
“Die is hier niet voor de modeshow.” zegt Dr. Gueverra, “Het zegt maar één ding, er is een mediamiek controlecentrum. Maar waarom?”
“Weer als experiment?” vraagt Jeanne.
“Zeker om mensen te beïnvloeden, maar waarvoor dan?” zegt Dr. Gueverra, “H’m, weten we wel zeker dat we hier zijn?”
Danny knijpt hem in zijn arm, waardoor Dr. Gueverra bijna zijn bord laat vallen.
“Au, kap daarmee!”
“Ik ga wel aan Joel vragen of hij daar iets vanaf weet.” zegt Danny en loopt richting zijn collega van Tamron.

“Ik heb het nu op de man af gevraagd, maar hij weet niets van een veiling.” zegt Danny, “Die is er misschien ook niet, er worden gewoon mensen geofferd!”
“Ook!” zeggen Dr. Gueverra en Gary tegelijkertijd.
“Waarom zou het of-of zijn?” zegt Dr. Gueverra, “Ik denk dat het en-en is.”
“Wie heeft dat verzonnen van die veiling?” vraagt Gary.
“Ik heb dat via connecties, uit de eerste bron.” zegt Danny.
“We moeten uitzoeken waar die veiling nu precies is en waar Basile uithangt.” zegt Dr. Gueverra, “We kunnen alleen niet zomaar rondlopen. Gary kan jij op een andere manier rond gaan kijken?”
“Ja, dat kan wel, vanuit mijn hotelkamer, maar dan moet er wel iemand mee om op te letten.”
“Dat doe ik wel.” zegt Dr. Gueverra, “Zo lang hoeft dat niet te duren.”
“Dames en heren, we gaan over vijf minuten weer beginnen, mag ik u uitnodigen om naar de grote hal te gaan?”
“Ok, dan gaan wij bij de modeshow kijken.” zegt Danny.
Zij lopen naar binnen en gaan op zo’n plaats zitten dat ze eventueel snel weg kunnen.

“G, kom je?” vraagt Michelle en ze pakt Dr. Gueverra bij de hand.
“Eh, Gary voelt zich niet zo lekker, ik help hem even naar zijn kamer.”
Gary doet net of hij wat ziekjes is.
“O?” zegt Michelle, die verpleegster is, “Wat is er aan de hand? Voel je je niet lekker?”
Ze loopt naar Gary toe.
“Ik heb net wel vaker, hoor, het trekt zo wel weer weg.”
“H’m, er is niet direct iets te zien. Ik heb gehoord dat er hier ook een dokter is, die kunnen we ook even vragen hoor.”
“Ik moet gewoon even liggen, dan gaat het straks weer beter.”
“Ik breng hem even naar zijn kamer.” zegt Dr. Gueverra.
“Ok, dan zie ik je zo weer in de hal.”

De presentator kondigt de volgende show aan: “Zakelijk in een nieuw jasje, zo omschrijft Sumayya el-Taha het zaken doen in 3559. Donytonburgh is the place to be als het gaat om vernieuwende mode. Sumayya is geïnspireerd door de recente wonderen die zich hebben geopenbaard in de Dia Khovaria.”
“Jij hebt zelfs al impact in de modewereld.” zegt Danny.
“Het moet echt niet gekker worden.” zegt Jeanne.

Gary gaat op zijn hotelbed liggen en treedt uit. Hij kijkt snel om zich heen, maar ziet geen gevaarlijke wezens.
“So far so good.” denkt hij en loopt door de deur en zakt in de gang naar beneden. Hij loopt via de gangen naar de deur die naar de bowlingbaan leidt. In het voorbijgaan valt het hem op dat er opnieuw mensen zijn achtergebleven in de lounge en op het terras. Hij loopt door de deur die naar de gang van de bowlingbaan leidt en ziet daar de modellen heen en weer lopen. Hij volgt ze naar de bowlingbaan, die Jeanne ook al had beschreven, en zakt daar door de grond. Helaas blijkt het daar helemaal donker. Hij gaat weer omhoog en loopt terug.
In de lounge ziet hij twee mannen zachtjes met elkaar praten. Ze hebben een wit kaartje waar een teken op staat dat lijkt op het teken van de modeshow, waar het cijfer 2 op staat.
“Hoe lang nog?” vraagt de ene man, een midden veertiger.
“Het begint om negen uur.” zegt de andere man, die een jaar of tien jonger is.

Gary neemt hen goed in zich op en loopt verder naar de gang waar het personeel steeds in- en uitloopt. Daar zou immers Basile moeten zijn. Direct rechts is een gangetje dat naar een goederenlift leidt, vervolgens is er een keuken en opslag. Omdat hij Basile niet heeft gevonden gaat Gary via het trappenhuis naar beneden, waar facilitaire ruimtes en de beveiliging is. Geen spoor van Basile.
Nu hij toch zo rondloopt besluit Gary om ook naar het landhuis van Dae-Yung te gaan, misschien is daar straks de veiling. Het landhuis ligt een paar honderd meter van de feestlocatie en wordt voor het grootste deel aan het oog onttrokken door bomen en struiken. Gary loopt de weg af waarover Dae-Hyun met de auto naar het terras is gekomen. Het landhuis is een imposant gebouw waar klassieke lijnen samenkomen met de modernste bouwmethoden. Gary loopt snel door de kamers heen en ziet dat het er ook van binnen prachtig uitziet. Er is geen spoor van bedrijvigheid te vinden dat lijkt op een veiling. Twee vrouwen, een bediende en wat er uitziet als een verpleegster zitten in de keuken te praten over de problemen die ze met hun kinderen hebben. Het enige wat nog wel opvalt is de kamer naast het terras waar een ongeveer 16 jarige jongen aan allerlei apparatuur ligt. Hij is druk bezig met een computer. Waarschijnlijk is dat de zoon van Dae-Hyun.
Gary bedenkt zich dat hij snel terug moet omdat Dr. Gueverra nog naar de show van JJ Demaret toe moet en loopt terug naar zijn kamer.

Jeanne en Danny zien dat Dr. Gueverra net op tijd is voor de show van Demaret.
“Een modeshow zonder JJ Demaret is geen modeshow. Zo omschreef een recensent het onlangs. Daarom zijn we blij dat JJ vandaag zijn visie op de businessdracht wil laten zien.”

Aan het einde van de show, rond 20:00 uur wordt er opnieuw gestemd. Ook nu is de uitslag verrassend, maar dan niet op een positieve manier. De twee modellen die gekozen worden als beste zijn volgens de meeste mensen helemaal niet de beste, maar toch lijkt er veel op gestemd te zijn. De meeste mensen verlaten de grote hal, om even de benen te strekken, naar het toilet te gaan en iets te drinken te pakken.
Gary staat Dr. Gueverra, Jeanne en Danny op te wachten bij de ingang van de lounge. Hij vertelt snel wat hij heeft gezien.
Jeanne zegt dat zij ook nog een vrouw met een veel jongere man heeft gezien in de hal die niet veel aandacht voor de show hadden.
“Die hadden zeker meer aandacht voor elkaar!” zegt Danny.
“Wie hebben we dan? Die twee mannen die je hebt gezien, daarvan weten we zeker dat ze een kaartje hebben. Dan die Abby en haar vriend, die hebben vast en zeker ook zoiets. Verder is het speculeren. De Federatie? Miklos? Die Nipponese chick? Basile?”
“Basile niet, die is hier om de mensen te beïnvloeden.” zegt Danny.
“Als dat al zo is, waarom dan hier en nu?” zegt Dr. Gueverra, “De veiling beïnvloeden? Die Dae-Hyun heeft toch al genoeg geld.”
“Om iedereen als makke schapen te offeren natuurlijk.” zegt Danny.
“Op zo’n schaal? Dat geloof ik niet.” zegt Jeanne, “Ik ga praten met die toyboy.”
“Ik ga proberen iets te weten te komen van die mannen.” zegt Gary.
“Zullen wij gaan kijken waar Basile uithangt? Hij moet daar toch ergens zijn?” vraagt Dr. Gueverra aan Danny, “Misschien staat er buiten een vrachtwagen.”
“Prima, maar we hebben maar een kwartier uur of zo, die vorige show liep uit. Als dat niet lukt, wat dan?”
“Dan moet jij die Abby afleiden en steel ik haar kaartje.” zegt Dr. Gueverra.

Jeanne gaat een praatje aan met de toyboy, maar die is niet heel spraakzaam over geheime veilingen en als zijn cougar komt en Jeanne wat vuil aankijkt breekt ze het gesprek snel af.
Gary heeft iets meer geluk bij de mannen. Zij zitten in iets van tech, maar wat het is daar blijven ze vaag over. Gelukkig weten ze elkaar te vinden op datgene dat de zakelijke markt bij elkaar houdt: golfen.

Dr. Gueverra en Danny lopen naar de voorkant van het gebouw en lopen om de linkervleugel heen. Daar hebben ze nog steeds geen zicht op de achtervleugels, dus sluipen ze door de bosjes.
“Ja, verdomd.” zegt Dr. Gueverra.
“Een container, daar moet Basile in zitten.” zegt Danny, “Maar we moeten helemaal omlopen via de weg om daar ongezien te komen.”
“Daar hebben we geen tijd voor.” zegt Dr. Gueverra, “We hebben nog maar vijf minuten of zo, we moeten dat kaartje van die Abby te pakken krijgen als ze de zaal inloopt.’

Net als ze de lounge binnenlopen klinkt de oproep om de hal weer binnen te gaan. Jeanne wijst aan waar Abby loopt en Danny plant het zo dat hij achter ze aankomt en wurmt zich ertussen door. Dat verloopt niet helemaal lekker, maar ze zijn voldoende afgeleid dat Dr. Gueverra zonder dat iemand het doorheeft het witte kaartje uit de binnenzak van de vriend van Abby kan halen.

Danny loopt mee de zaal in, terwijl Dr. Gueverra zich uit de stroom mensen manoeuvreert en in de lounge blijft. Opnieuw valt op dat er naast Dr. Gueverra, Gary en Danny nog wel wat mensen in de lounge zijn, inclusief de twee mannen die ook zeker een kaartje hebben.
“Zullen we iets rustigers opzoeken?” vraagt Dr. Gueverra.
De anderen knikken en ze zoeken een plekje op het terras waar ze op hun gemak het kaartje kunnen bekijken. Dr. Gueverra ziet dat het niet zomaar een stukje kunststof is, maar dat er een scherm op de achterkant zit.

Dat zou toch wat moeilijker na te maken zijn.” zegt Jeanne.
Op de achterkant staat een tijdstip: 20:50 en een klein kaartje van de feestlocatie waar een deur tegenover de gang geel oplicht.
“Volgens mij moeten we daar om 20:50 uur zijn.” zegt Dr. Gueverra, “Alleen zegt iets me dat de eerdere eigenaars daar ook zullen zijn, die moeten we tegenhouden. Ah, je kan swipen. Ja, kijk, hier is de veilingcatalogus. Ik zal gelijk holo’s maken en naar iedereen rondsturen.”

“Dit ziet er wel goed uit.” zegt Dr. Gueverra, “Ilthon, Luar, Snee, Sledong, het lijkt erop dat ze wel weten waar ze het over hebben. Ook verschillende soorten, wapens, kledingstukken.”
“Een rode bol.” zegt Gary.
“Ja, ik zie het. Zou die echt zijn? Helaas is Hoshiko er niet bij om te testen. En wat kost die nu? Indicatie ? 50k. Dat zou een koopje zijn, of ze weten niet wat je ermee kan. Die is vast niet echt.”
“Gaan we nog iets kopen?” vraagt Jeanne.
“Ja, sommige dingen kosten maar een paar honderd monits, of max ? 2.000, zoals dat driehoekige plaatje.”
“Gary, wil jij nog iets kopen?” vraagt Dr. Gueverra.
“Ik zal eens kijken, jullie gaan naar de veiling?”
“Ja, dat is het plan.” zegt Dr. Gueverra.
“Iets van de Luar, met psychic connecties, zo rond de ? 1.000.”
“Ok, dat gaan we proberen.” zegt Dr. Gueverra, “We moeten nog wel die mensen stoppen zodat ze niet ook bij die deur komen. Ik stuur Danny een bericht.”

Om 20:43 uur komen Dr. Gueverra en Jeanne bij de deur aan waar ze moeten zijn. Ze willen even wachten, maar worden vriendelijk verzocht om later terug te komen.
“Aha, ze hebben een paar ingangen.” zegt Dr. Gueverra.

20:50 uur nadert en Danny ziet dat Abby en haar vriend opstaan om naar de deur in de zijkant van de hal te lopen. Hij staat ook snel op en loopt met ferme tred naar de deur. Abby ziet dat en trekt haar vriend mee naar de grote deuren die naar de entree leiden. Danny rent door het gangetje en een paar deuren naar de entree. In het voorbijgaan ziet hij dat Dr. Gueverra en Jeanne worden binnengelaten door een bediende.
“Nee, stop.” zegt hij en loopt met naar links en rechts uitgestrekte armen op Abby en haar vriend toe.
Hij denkt haar vriend te kunnen stoppen, maar die glipt als een expert onder de arm van Danny door en begint naar de deur te rennen. Abby probeert Danny voorbij te komen, maar wordt tegengehouden.
“Nee, niet verder gaan, het is echt heel belangrijk.” zegt Danny.
Als hij uit zijn ooghoeken ziet dat de deur voor het gezicht van de vriend van Abby dicht wordt gedaan draait hij zich om en loopt voor de receptie langs weg. Abby laat het alleen niet op zich zitten en laat hem struikelen. De anders altijd zo behendige Danny zag dit niet aankomen en valt languit op de grond met zijn gezicht naar de vloer.
“Klootzaak, eikel.” roept de vriend van Abby, gevolgd door een harde klap op Danny’s hoofd.
Hij wil nog een keer slaan, maar Abby houdt hem tegen.
“Rustig aan, alstublieft.” zegt een beveiliger die aankomt lopen, “Wat is hier aan de hand? Hé, Danny?”
“Hij begon me zo maar te slaan!”
“Wat? Jij begon met…”
Joel maakt kalmerende gebaren.
“Het lijkt me het beste als jullie even meekomen.”
Danny, als slachtoffer, vindt dit uiteraard geen probleem en Abby en haar vriend lopen boos mee.

“Goedenavond,” zegt de bediende tegen Dr. Gueverra en Jeanne als ze in het kamertje staan.
Eigenlijk is het een kort gangetje met een dienstlift. In het gangetje staat een kledingrek met een aantal grote mantels, ze lijken wel wat op degenen die de sekte van Tom Cutinella gebruikt.
“Voor jullie allebei een mantel en een masker, kijk maar even welke maat het moet zijn.”
Dr. Gueverra en Jeanne zoeken allebei een passende mantel uit en doen een masker op. Intussen heeft de bediende de liftdeur geopend.
“Als jullie beneden zijn rechtdoor lopen, dan worden jullie daar opgevangen”
“Dank u.” zegt Dr. Gueverra.
Dr. Gueverra en Jeanne stappen in de lift en gaan naar beneden. De liftdeuren gaan open en beneden is er een soortgelijk gangetje als boven. Ze gaan door de deur en ook hier beneden lijkt het op boven. Ze willen net rechtdoor lopen als door de deuren links nog twee mensen in gelijke kleding aankomen lopen.
Dr. Gueverra maakt een handgebaar en de twee gaan hen voor de gang in. Bij de deur waar ze boven in de lounge terecht zouden zijn gekomen staat een volgende bediende die hen naar rechts wijst, richting de gang onder de vleugel met de bowlingbaan. Van meerdere kanten komen er nu in mantels gehulde personen. Ze lopen de aangewezen gang in en zien dat de veiling niet onder de bowlingbaan is, maar ernaast, waar boven de bioscoop is.

De ruimte waar ze inkomen, ongeveer 15 bij 15 meter groot, is ingericht als een veilingzaal. Aan het einde is een podium waar een katheder op staat met zo te zien de veilingmeester Tom Cutinella. Rechts naast het podium is een gordijn waar, waarschijnlijk alles wat wordt geveild ligt. In de kamer zijn drie rijen gemaakt die elk bestaan uit vijf setjes van twee stoelen en een tafeltje. Aan de achterkant van de ruimte, waar ze binnenkomen, is een deel afgezet met een gordijn en aan de zijkant staat een jonge vrouw met latina-trekjes bij een bar.

“Goedenavond, mag ik uw kaartje zien?” zegt een beveiliger die binnen staat.
Dr. Gueverra overhandigt zijn kaartje. De man kijkt er even op en geeft het dan terug.
“Aarde, dan zit u hier in op de derde rij, even kijken. Hier in het midden. Op uw tafeltje liggen de bordjes om mee te bieden.”
De beveiliger gaat hen voor en brengt ze naar hun plek.
“Daar is Tom.” zegt Dr. Gueverra.
“Ja, als veilingmeester, lijkt me niet dat hier geofferd gaat worden.”
“Dat denk ik ook niet. Let even op of je dat kleine Nipponese meisje ziet binnenkomen. Zo te zien zit ze hier nog niet.”
De vrouw die bij de bar stond komt even later langs om te vragen wat ze willen drinken.

Joel probeert tijdens de tocht naar de beveiliging te achterhalen wat er is gebeurd. Danny geeft aan dat hij er eigenlijk ook niet op zit te wachten om aangifte te doen, dat is allemaal gedoe. Abby geeft haar excuses en zegt dat dit niet zo had mogen gebeuren. Danny is daarmee akkoord en Joel laat Abby en de man gaan. Ze lopen richting de hotelkamers. Dan draait de man zich nog even om en zegt: “Ik krijg je nog wel!”

Een beetje tot hun verbazing vullen alle stoelen zich, maar een klein meisje lijkt er niet bij te zitten.
“Goedenavond,” zegt de veilingmeester als iedereen zit, “Welkom op deze bijzondere veiling. Ik wil Rang Dae-Huyn hartelijk bedanken dat wij voor hem deze veiling mochten organiseren. Vanwege het anonieme karakter van deze veiling hebben wij een aantal voorzorgsmaatregelen genomen, zoals de mantels en de maskers. Ik verzoek u om die tijdens de veiling op te houden en elkaar ook niet met de gewone naam aan te spreken. U heeft allemaal de veilingcatalogus kunnen bekijken en notitie kunnen nemen van de bijbehorende voorwaarden. Wij hebben ons best gedaan de authenticiteit van elk voorwerp te bepalen en zijn van mening dat alle voorwerpen die zijn aangeboden echt zijn.

De veiling verloopt bij opbod, nadat het voorwerp dat geveild wordt kort aan u is getoond bij uw tafel. Ik verzoek u alleen te kijken en de voorwerpen niet aan te raken. Na afloop van de veiling kunt u direct betalen en als u het wilt het voorwerp direct meenemen. Wij kunnen het voorwerp ook naar uw kamer brengen, of, tegen een vergoeding, naar een door u bepaald adres opsturen. Gebruikt u alstublieft de bordjes om aan te geven dat u een bod wil doen. Zijn er nog vragen?”
Tom kijkt rond, maar ziet niemand die een vraag wil stellen.
“Uitstekend, laten we beginnen met kavel 1.”
Vanachter het gordijn komt een man die op een dienblad een soort pistool heeft liggen. Hij begint vooraan en toont het wapen aan de potentiële bieders.
“Dit Ilthon handwapen is gevonden in 3545 op een verlaten Ilthon ruimteschip in de buurt van Chikoya. Dit is een zeer zeldzaam wapen, omdat er nog maar een beperkte hoeveelheid Ilthon voorwerpen zijn ontdekt.”
Tom praat de tijd vol totdat iedereen de tijd heeft gehad om het pistool te bekijken.
“Als startbod begin ik op 20.000 monits, wie biedt? 20.000, 22.000, 24.000, 26.000..”
“Dit begint al lekker.” zegt Dr. Gueverra, “Als het zo hard gaat wordt het moeilijk iets te kopen.
“Het is een wapen, dat verkoop altijd goed, je zal vast je driehoekje kunnen kopen.”

Er wordt goed geboden op de eerste kavels, het Ilthon handwapen, een Drac mes en een Cephalox Diruptor. Dan is de, kapotte, Snee Blaster aan de beurt.
“Nu kunnen we zien of het een beetje echt is.” zegt Dr. Gueverra.
Jeanne knikt.
De medewerker van de veiling laat het wapen op een dienblad zien. Dr. Gueverra buigt zich voorover en ziet dat het wapen als twee druppels water lijkt op de Snee Blasters die hij heeft gezien op de Federale basis tijdens de reis met de Astor en op de blaster die Rose regelmatig gebruikt. Alleen is deze behoorlijk beschadigd.
“Dat zag er wel echt uit.” zegt Dr. Gueverra, “Maar wie wil er nu een kapotte blaster hebben?”
“Een wapenfabrikant die er technologie uit wil halen?”
“Ja, natuurlijk, dan zal de Federatie daar ook wel op bieden.”
“Die hebben genoeg van die kapotte blasters op die asteroïde gevonden, zeiden jullie niet dat die twee man van de Federatie achter psychic voorwerpen aanzaten?”
“Ja, dat is waar. Nou ik ben benieuwd hoeveel dit gaat opleveren.”
De richtprijs is 25.000, maar daar gaat het bieden al snel overheen.

Gary en Danny staan in de grote hal te wachten op de uitkomst van de veiling, waar het nu verrassend leeg is. Geen van beide is echt geïnteresseerd in de feestkleding van Modiadie en Suh-Hyung die wordt geshowd. Plotseling voelt Gary een naar gevoel in zijn buik en wil Danny op iets gaan stemmen of bieden. Hij pakt zijn communicator, maar echt iets te stemmen valt er niet.
“Buh, ik moet even naar het toilet.” zegt Gary, “Ik voel me niet lekker.”
“Ik moet stemmen of bieden, maar waarop?” zegt Danny, “Volgens mij is Basile bezig.”
Gary spoedt zich richting het toilet.
Na een minuut of vijf verdwijnt het dwingende gevoel bij Danny, maar Gary zit nog steeds op het toilet.

De Snee Blaster levert meer op dan was verwacht, bijna 50k.
“Ok, de volgende is de Galactic Elegance Robe, ik denk iets voor onze vriend?”
“Ja, dat denk ik ook, wat was zijn limiet?”
“Duizend, dit kan wel iets meer worden, maar dat kan hij best betalen.”
Ditmaal is er geen echte biedingstrijd en Dr. Gueverra kan de Robe voor het luttele bedrag van ? 1.300 bemachtigen.

De Luar-laarzen slaan ze even over, maar Dr. Gueverra wil wel het driehoekige plaatje hebben. Hij moet naar de bovengrens van de indicatie, maar het lukt hem wel.
“Wat wil je daar nou mee?” vraagt Jeanne.
“Ach, het is vooral interessant en leuk om te hebben.”
De volgende drie kavels, een Luar-weersensor, een Sledong-nachtkijker en een Ilthon ondergrondse detector zijn voor Dr. Gueverra en Jeanne ook niet interessant.

Inmiddels is de show voor het feest op zijn einde en vindt er een korte pauze plaats, voordat ze doorgaan met het laatste onderdeel van de show: nachtkleding. De veiling gaat ondertussen gewoon verder. Jeanne wil heel graag de harp hebben, als muzikant is ze geïnteresseerd in alien instrumenten.
“Kan je die bespelen dan?” vraagt Dr. Gueverra, “Er zitten geen eens snaren op!”
“Het is toch ook een snaarinstrument? Dat moet wel lukken hoor.”
Gelukkig is er maar één iemand anders die ook op de harp biedt en die signaleert aan Tom dat hij stopt met bieden als de ? 1.000 is bereikt.
“Check, maar die volgende wil ik ook.”
“Die kristallen bol? Dat gaat je serieus geld kosten.”

Voor de Luar kristallen bol, waarvan onduidelijk is wat hij doet, is meer belangstelling. Verschillende personen in de zaal blijven op de bol bieden en Jeanne blijft in de strijd, ook al overstijgt de prijs al snel de ? 12.000 die als bovenindicatie was opgegeven. Een voor één geven de bieders op, totdat Jeanne met één ander overblijft, die op de eerste rij zit. De prijs gaat omhoog, maar op ? 15.000 komt Jeanne als overwinnaar uit de bus.

Om half tien gaat de modeshow van start met de nachtkleding, terwijl de veiling gewoon doorloopt. Danny blijft in de lounge, maar Gary zit nog steeds op het toilet. Plotseling hoort Danny weer rumoer in de grote hal. Zelf wordt hij boos en kijkt om zich heen. Die barman! Hij loopt dreigend op de barman af. Die ziet hem aankomen en vlucht door een deur achterin de bar naar de bar op het terras. Danny springt over de bar en probeert de deur te openen, maar de barman blokkeert hem. Na, wat een eeuwigheid leek te duren, maar uiteindelijk maar een paar minuten was, trekt het gevoel weer weg.
“Sorry, sorry.” zegt Danny tegen de barman, ik weet niet wat er over me kwam.
“Eh, wat was er aan de hand?”
Op dat moment zien ze dat de beveiliging een tweetal mensen uit de hal haalt en afvoert.
“Die Basile is lekker bezig in zijn container.” zegt Danny.
“Welke container?” vraagt Gary.
“Sorry iedereen vertelt wel eens iets niet. De container die naast het gebouw staat bij de vleugel van de keuken.”
“Alleen als het je beroep is om niets te vertellen.”

“Dames en heren, het is tijd voor onze laatste kavel, de rode bol!”
De veilingmedewerker komt langslopen met de bol en iedereen neemt uitgebreid de tijd, voor zover toegestaan, om de bol te bekijken. Ook Dr. Gueverra neemt hem nauwkeurig in zich op. Hij probeert de dimensies in te schatten, die lijken te kloppen, en de kleur, maar ja, de rode bol van Dr. Gueverra is meer een rood-bruine bol geworden.
“Hij zou echt kunnen zijn.” Fluistert Dr. Gueverra tegen Jeanne als de veilingmedewerker is doorgelopen.
“Er is maar één manier om dat te testen.” zegt Jeanne.
“Hoshiko!” zegt Dr. Gueverra.
De bovengrens van de indicatie wordt al snel gepasseerd en de rode bol wordt afgehamerd op meer dan 150k.
“H’m zou ik hem daarvoor kwijt willen?” mompelt Dr. Gueverra.

Dan valt het licht uit, alles wordt donker en niet alleen bij Dr. Gueverra en Jeanne, maar ook bij Gary en Danny. Het wordt ook stil, het gebruikelijke gezoem van ventilatoren is er niet. Dr. Gueverra kijkt om zich heen, maar ook het licht van de nooduitgang is uit. Anderen pakken hun communicator, maar die lichten niet op.
“Ze komen voor de spullen.” zegt Dr. Gueverra, “Ik ga op zoek naar de bol.”
Hij ziet geen hand voor ogen en schuifelt heel voorzichtig naar de muur, vandaar uit volgt hij de muur naar het gordijn. Hij volgt het gordijn en gaat eromheen. Hij duikt achter het gordijn en begint te voelen waar de rode bol is gebleven. Jeanne is ook van haar plaats gekomen en loopt ook voorzichtig richting het gordijn.

Gary en Danny turen in het duister, maar het is overal aardedonker. Dan horen ze een zwaar gebrom, dat eerst richting de entree van het gebouw gaat. Dan gaat het omhoog en over hen heen naar het terrein tussen het landhuis en het terras en daar naar beneden gaat. Ze zien een vaag lichtschijnsel van het object komen en in dat lichtschijnsel zien ze schaduwen richting het gebouw rennen.
“Shit, wat is dat?” vraagt Danny.
“Aliens die hun spullen terug komen halen?” vraagt Gary.
Ze overwegen om weg te rennen, maar waarheen? En hoe dat te doen in het donker.
De wezens openen de deuren en verspreiden zich. Een van hen komt op hen aflopen.
“Mensen, blijf staan!” zegt een schrille stem, “Verroer je niet!”
Deze wezens lijken in het donker te kunnen kijken, dus Gary en Danny gehoorzamen ze. Vanuit de grote hal klinkt kort gegil. Daarna dwingt het wezen hen om naar de hal te lopen. Aan de positie van de stem te horen lijkt het wezen meer dan twee meter groot te zijn.

De deur bij de veiling wordt opengegooid.
“Mensen, geef je over!” roept een schrille stem. Er klinkt een blasterschot en een aantal wezens komt de ruimte binnen.
Jeanne probeert achter het gordijn te komen, maar gaat op iemand staan die daar op de grond ligt en valt. Dr. Gueverra aarzelt niet en glipt door de zijdeur naar de volgende ruimte.

Een zachte noodverlichting gaat overal in het gebouw aan. Jeanne kijkt opzij en ziet vier op Snee lijkende wezens de veilingzaal binnenkomen. Twee van hen blijven bij de ingang staan, twee anderen bewegen langs de muren naar voren. Ze rolt snel achter het gordijn, tilt het een beetje op en begint te zingen. De twee Snee bij de ingang steunen even tegen de muur en zakken dan in slaap op de grond. Jeanne zet door en begint te zingen naar de Snee die langs de rechtermuur naar haar toe kwam lopen. Die is daar echter niet van gediend en geeft haar een schop. Jeanne houdt zich even koest en bedenkt wat ze zou kunnen doen. Tot haar verrassing valt de Snee alsnog in slaap.
“Er moet een psychic zijn.” denkt ze.
Er is nog één Snee over, die is langs de linkermuur naar voren gelopen en staat nu bij het podium. Hij ziet dat zijn mede-Snee naar de grond gaat en dat Jeanne omrolt om diens blaster te pakken.
“Pak dat wapen niet op.” zegt de Snee. Hij richt zijn wapen op Jeanne, maar kan niet schieten omdat Tom Cutinella vanaf het podium op hem probeert te springen. Dat lukt niet, maar de Snee is wel afgeleid. Jeanne richt de Snee blaster en begint te schieten, maar mist de alien. De Snee begint terug te schieten. De andere veilingbezoekers duiken, voor zover ze dat nog niet hadden gedaan op de grond en rollen weg van de plaats waar geschoten wordt. De Snee blasters lijken niet zoveel impact te hebben als de blasters die Jeanne al eerder bij de Snee heeft gezien, of de blaster die Rose weleens gebruikt. Omdat ze er niet in slaagt de Snee te raken kruipt Jeanne naar de achtermuur en onder het podium door. Over de grond ziet ze dat door het lawaai van de schoten de Snee bij de ingang wakker beginnen te worden.
De Snee heeft intussen door dat ze onder het podium zit en neemt een beetje afstand. Dan ziet ze dat ook deze alien neervalt. Omdat de andere twee wakker worden kruipt ze terug onder het podium door naar de aangrenzende ruimte waar een aantal tafels staat waar, in dozen, de kavels staan. Wat opvalt is een openstaand doosje waar prima een rode bol in past. Als ze iets verder kijkt ziet ze dat ze in het museum van Rang Dae-Hyun staat.
“Ok, waar is de uitgang?” denkt ze en loopt het museum in, achter haar hoort ze iemand roepen “Pak hun wapens!”

Dr. Gueverra, die daar al eerder naar toe was gegaan is daar dan al vertrokken en schuifelt nu met de veilingmedewerker door de struiken naar de weg. Toen het licht aanging was hij net het museum ingekropen en vond daar een dienblad met een rode bol, die door de veilingmedewerker was achtergelaten. Hij pakte snel iets van een stuk kleed, wikkelde dat om de bol en stak die bij zich. Toen hij een paar passen in het museum zette zag hij een eind verderop de veilingmedewerker. Hij liep snel achter hem aan. Ze besloten dat het waarschijnlijk een overval was en dat ze maar beter weg konden gaan. De veilingmedewerker ging voor naar het trappenhuis aan de andere kant van het museum. Eenmaal boven konden ze via de nooduitgang naar buiten. De weg naar beneden zou niet zo ver weg moeten zijn, maar het was helemaal donker. Niet alleen hier, maar overal in de omgeving.
“Ik heb een boot liggen in de haven, daar kunnen we heen gaan.”
“Prima.”
“Heb je wel eens zoiets meegemaakt?”
“Ik niet, maar het komt wel eens voor dat een veiling wordt overvallen. Laatst is dat ook nog een keer gebeurd.”
“Het is nog een hele onderneming om het te organiseren.”
“Mensen onderschatten dat nog weleens. Zeker als iedereen nog anoniem moet blijven, maar dat vinden we een leuke uitdaging.”
Ze vinden de weg en lopen voetje voor voetje de weg over. Het gaat minimaal drie kwartier duren voordat ze er zijn.

Eenmaal in de grote hal gaat ook hier het licht aan en Gary en Danny zien wat voor wezens het zijn. Danny heeft direct door dat het nep-Snee zijn.
“Wat een slechte pakken.” zegt hij tegen Gary.
“Mond dicht!” schreeuwt de Snee naast hem.
Ze moeten op de grond gaan zitten en ze zien dat nog meer mensen de hal in worden gebracht, waaronder Basile en Gregory.
“Voor hen is dit in ieder geval ook een verrassing.” fluistert Gary, “Zie jij de ambassadrice van Nobodovska nog?”
“Ja, die zit daar verderop, ze lijkt niet heel verontrust.”
Een drietal Snee komen vanaf de entree de zaal in. Ze hebben een soort tablet bij zich en lopen de zaal door, kennelijk op zoek naar mensen. Ze pikken er een paar uit. Danny begint te koken als hij ziet dat Katja en Michelle ook mee moeten lopen met de Snee, de hal uit.
“Fuck wat is dat?” zegt hij.
“Hoe komen we hier weg?” vraagt Gary.

Dr. Gueverra en de veilingmedewerker schrikken enorm als Jeanne achter hen opduikt.
“Hoe heb jij ons gevonden?” vraagt Dr. Gueverra.
“Ik ben ontsnapt aan de, nou ja, Snee, en ik heb ook de nooduitgang genomen. Ik wilde wapens gaan halen bij de boot, dus toen liep ik over de weg en hoorde ik jullie.”
“Snee? Dan zal het een grote EMP-pulse zijn geweest die alle elektronica heeft vernietigd. Lekker dan.”
“Ik denk geen echte Snee, de wapens die ze hadden stelden niet zoveel voor. Ze lijken wel op Snee blasters, maar schieten kunnen ze niet.”
“Als het geen Snee zijn, wie dan wel?”
“Geen idee, iemand die de voorwerpen van de veiling wil roven?”
“Misschien. We gaan naar mijn boot, even kijken hoe we daar binnenkomen en dan kunnen we met de wapens weer terug.”
“Goed idee.”
“Ik bedacht me, helemaal niemand kan iemand buiten het eiland waarschuwen. Alleen jij kan dat?”
“Wat? Hoe dan?”
“Met de armband, dan weet Rose dat er iets is.”
“Denk je dat het werkt? En dat het nodig is?”
“Anders komen we helemaal niet van het eiland af.”
“Ok, ik geef het signaal wel met de armband.”

Gary en Danny azen de hele tijd op een mogelijkheid om te ontsnappen. Ze zitten dicht genoeg bij de deuren in de zaal, maar de ‘Snee’ letten goed op. Gary probeert één van hen in slaap te laten vallen, maar hij krijgt geen reactie. De sfeer in de hal is gelaten, behalve bij Rang Dae-Hyun, die blijft maar iets roepen over zijn zoon die in gevaar is, maar de Snee negeren hem.
Dan zegt één van de Snee bij de deur waar Danny het dichtste bij zit iets tegen de ander, die bij de andere deur naar de gang staat. Het klinkt als een soort rare toontjes. De andere Snee knikt. De Snee loopt weg, richting, volgens Danny, het toilet. Als de Snee de deuren van de gang door is sprint Danny ervandoor. De andere Snee had dat niet verwacht, moet even schakelen en schiet dan tegen de deur die achter Danny dicht zwaait. Hij is zo gefocust op Danny dat hij niet doorheeft dat Gary achter hem langs naar de lounge sluipt en naar de deur loopt waar de keuken achter ligt. Die moet hij wel handmatig openschuiven, want die schuifdeur is gesloten. Hij blijft onder de ramen van de gang en neemt aan het einde de nooduitgang. Die komt vlak naast een grote container uit.
Gary sluipt naar de openstaande deur, maar ziet niets, ook daar is het helemaal donker. Hij voelt wat om zich heen en doet een paar stappen vooruit. Hij begint op de tast de container te onderzoeken, maar komt daar niet veel verder mee. Dan hoort hij geluid alsof er iets opengaat.
“Wie is daar?” fluistert een vrouwelijke stem.
“Gary O’Banrough, consul van New Teeno.”
“Ik ben Lola Francis, zijn ze weg?”
“Nee, nog niet, iedereen wordt vastgehouden in de grote hal, ook Basile en Gregory. Jij werkt ook bij Longhouse?”
“Ja, kennelijk ken je ons al.”
“Jullie zijn hier een experiment aan het doen? Net als bij de dronebeurs?”
“Daar weet ik niets van, maar we zijn hier wel iets aan het doen ja.”
“Iets met een veiling? Die hier in het gebouw plaatsvindt?”
“Je bent goed geïnformeerd, daar waren we net mee klaar toen alles uitviel. Waarom zouden de Snee hier komen?”
“Volgens ons zijn het geen Snee, maar mannen in pakken en ik denk dat ze de voorwerpen van de veiling komen stelen.”
Gary en Lola praten nog wat verder en besluiten om af en toe voorzichtig te kijken wat er bij de grote hal gebeurd, maar zich voor de rest schuil te houden.

Dr. Gueverra, Jeanne, en de veilingmedewerker zien vanuit de verte dat er wat lichtjes schijnen bij de luchthaven en de haven. Zelfs het cruiseschip is voor het merendeel donker. Nu ze een doel hebben komen ze iets sneller vooruit. Achter het hek van de haven lopen een aantal mannen met zaklantaarns.
“Hallo?!” roept Dr. Gueverra als ze bij het hek komen.
“Ja? Wie is daar?”
“Dr. Gueverra met een paar mensen van de feestlocatie. Ik moet naar mijn boot.”
“Ik ben de havenmeester. Wat is er gebeurd?”
“Iets met aliens of zo.” zegt Jeanne, “Maar ook daar doet de elektronica het niet meer.”
“Dat klinkt niet best.” zegt de havenmeester, “En verder?”
“Geen idee, we zijn weggegaan zodra het mis ging.”
“Ok, kom binnen.” zegt de havenmeester en doet het hek open, “Welke boot is van jou?”
“Diegene daar.”
“Ik loop wel even mee, anders zie je niets en loop je misschien het water in.”
De havenmeester doet het hek weer dicht en loopt vooruit naar de boot van Dr. Gueverra.
Die pakt zijn toegangspasje, maar de deur van de boot gaat natuurlijk niet open.
“Heb je iets van een koevoet of zo?” vraagt Dr. Gueverra, “Dan kunnen we naar binnenkomen.”
“Dan beschadig je wel je boot. Ik ken misschien wel een andere manier voor dit type.”
“O? Dan ben ik benieuwd.”
“Kom maar mee naar het voordek.”
De havenmeester klimt op het voordek, draait een schroef een kleine beetje los, draait aan een bevestigingspunt en duwt dan tegen een luik, dat nu langzaam opengaat.
“Dat is interessant.” zegt Dr. Gueverra.
“Nu kom je achter de banken uit.”
“Ja, ja, ik snap het, mag ik je zaklantaarn even lenen?”
“Ja, hoor alsjeblieft.”
Dr. Gueverra kruipt naar binnen, klapt een schot naar beneden en schuift de kussens van de bank naar voren. Hij is binnen!
“Alleen irritant dat alles stuk is.” denkt hij.

Dr. Gueverra en Jeanne hebben hun flak vests al aangedaan en zijn bezig hun wapens, en die van de anderen te pakken als ze een zaklantaarn naar de boot zien komen lopen.
“Jullie ook hier?” horen ze een stem roepen.
Dr. Gueverra kijkt op en zegt: “Danny, gelukkig jij bent ook ontsnapt en Gary?”
“Dat weet ik niet, die zal nog in de grote hal zijn. Wat belangrijker is, ze hebben Michelle en Katja meegenomen!”
“Wat? We moeten ze bevrijden! Waar zijn ze naar toegebracht?” vraagt Dr. Gueverra.
“Dat weet ik niet, maar laten we zo snel mogelijk terug gaan.” zegt Danny, “Zo lang zullen ze niet blijven. Ik ben blij dat ik mijn AK en de alien assault laser heb meegenomen en niet mijn MLA.”
“Ja, ik ook.” zegt Dr. Gueverra, “Hij doet het, we hebben alleen geen nachtzicht, want voor de rest is alle elektronica kapot, een enorme kostenpost, nou ja, ik zal George morgen wel bellen. Ik heb wel zaklantaarns.”
De veilingmedewerker, die niet erg behendig is met wapens, kiest ervoor om in het havengebied te blijven. Dr. Gueverra, Jeanne en Dannygaan volledig bewapend op de weg terug naar de feestlocatie. De eerste kilometer kunnen ze wat sneller vooruitkomen, dankzij de zaklantaarns.

Vanaf de berghelling waar ze lopen aankomen kan je de feestlocatie en het landhuis niet goed zien, maar als ze nog een paar honderd meter weg zijn zien ze tussen de bomen door dat er iets boven de feestlocatie hangt. Ze zijn iets meer dan een half uur geleden vertrokken vanaf de haven.
“Kijk!” zegt Danny en wijst naar boven.
“Ze houden de omgeving in de gaten.” zegt Dr. Gueverra, “Waarschijnlijk met scanners. Dat betekent dat we niet ongemerkt naar de feestlocatie kunnen komen.”
“Kunnen we wel naar het landhuis? Misschien kunnen we daar nog iets vinden.” zegt Jeanne
“Goed idee, maar dan moeten we wel een eind omlopen door de bossen hier.” zegt Dr. Gueverra.
“Laten we dat maar doen.” zegt Danny, “Een andere optie zie ik niet echt. Waar zijn Katja en Michelle? Als ze in dat ruimteschip zitten, hoe komen we daar dan in?”
“Ze zullen vast gaan landen om hun mensen op te pikken.” zegt Dr. Gueverra, “Dan moeten we toeslaan.”

Na een half uur in het donker ploeteren door het bos, waarbij Danny bijna zijn enkel verstuikt, komen ze bij de achterkant van het landhuis aan. Door de ramen zien ze dat het huis wordt verlicht door flakkerend kaarslicht, kennelijk is hier geen noodverlichting die geen elektronica gebruikt. Ze sluipen over het terras en zien rechts van zich de kamer waar de zoon van Rang Dae-Hyun ligt. Twee vrouwen zijn bij hem en proberen hem te helpen, maar het ziet er niet goed uit, want ook de medische apparatuur is uitgevallen.
“Dat is de zoon van Rang Dae-Hyun waar ik onderweg over vertelde.” zegt Danny.
“Dat ziet er niet goed uit.” zegt Jeanne.
Dr. Gueverra tikt op het raam van de deur en wenkt één van de vrouwen, die omkijkt. Die kijkt verbaasd en loopt voorzichtig naar de deur en opent hem.
“Wie zijn jullie?”
“Wij waren op het feest, maar we hadden nog wat wapens op de boot.”
“Waarom? De stroom is uitgevallen en de noodstroom lijkt het niet te doen.”
“Het is een overval.” zegt Danny, “Mensen die zich verkleed hebben als Snee.”
“Hoe is het met mijnheer Rang?” vraagt de andere vrouw.
“Die is gevangen in de grote hal en maakt zich grote zorgen om zijn zoon.”
“Hier is verder niemand?” vraagt Dr. Gueverra.
“Nee, we hebben niemand gezien.” zegt de eerste vrouw.
“Ok, kunnen we het huis even checken?”
“Eh ja, als er overvallers zijn, graag.”
Dr. Gueverra, Jeanne en Danny doorzoeken snel het huis, ze vinden niets bijzonders, afgezien van best veel religieuze tekens en kunst. Ze komen terug in de kamer waar de zoon van Dae-Hyun ligt.
“Als jullie naar de feestlocatie willen is er ook nog een andere optie.” zegt één van de vrouwen, “Er is een geheime gang tussen het landhuis en de feestlocatie.”
“Uiteraard!” zegt Dr. Gueverra, “Als ik een rijk ben wil ik ook een geheime gang hebben.”
“Ja, die zijn niet te vinden.” gniffelt Danny.
Ze zijn al op weg naar de garage waar de geheime gang begint als Jeanne uit haar ooghoeken beweging op het terras ziet. Een in het zwart geklede man met een bivakmuts op en wat lijkt op een Snee blaster in zijn handen loopt naar de achterdeuren en zwaait naar haar.
“Rose is hier.” zegt Jeanne en loopt naar de achterdeur.
“Wat is er aan de hand?” vraagt Rose als hij naar binnen stapt.
Dr. Gueverra, Jeanne en Danny vertellen wat hen is overkomen, ook dat ze vermoeden dat het om mannen gaat die zich voordoen als Snee.
“Bijzonder, zeker omdat dat ruimteschip wat hierboven hangt niet van een bekend type is.”
“Ze hebben een EMP-puls gebruikt om alle elektronica uit te schakelen.” zegt Dr. Gueverra.
“Dat zou over het hele eiland moeten zijn, want alles is donker. Maar ik ken geen ruimteschepen van dit formaat die in staat zijn om dat efficiënt te doen. Ook ondergronds?
“Eh ja.” zegt Jeanne.
“Dan was het geen EMP-puls, maar moet het iets anders zijn.”
“Hoe heb je gezien hoe het ruimteschip eruit ziet?” vraagt Dr. Gueverra.
“Met mijn nachtzicht.”
“Werkt dat bij jou wel?” vraagt Dr. Gueverra.
“Eh ja, alles doet het gewoon volgens mij.”
“Zeg, we hebben geen tijd te verliezen als we Katja en Michelle willen bevrijden.” zegt Danny, “Laten we gaan.”

De huishoudster van Dae-Hyun brengt ze naar de garage waar een deur achter een kast toegang geeft tot een ondergrondse gang.
“Geen licht.” zegt Rose, “Voor het geval er iemand in de gang is, ik ga wel voor en houdt elkaar op de schouder vast.
Na ongeveer honderd meter lopen zien ze in de verte lichtschijnsel.
“Wat is daar?” vraagt Dr. Gueverra.
“Drie Snee, of althans wat daarvoor door moet gaan.” zegt Rose, die kennelijk kan inzoomen, “Ze zijn bezig met het boren in een deur.”
“We moeten ze uitschakelen.” zegt Danny, “Laten we nog iets dichterbij komen en dan schieten.”
“Prima.” zegt Dr. Gueverra, “Pak jij diegene links, dan doe ik de rechter en Rose de achterste?”
“Ok.” zeggen Danny en Rose.
Ze sluipen dichterbij tot ze op een meter of 70 zijn genaderd en vrij zicht op de mannen hebben. Danny telt zachtjes af terwijl hij aanlegt, 3, 2, 1.
Een salvo blasterschoten is hoorbaar en zichtbaar in de gang, terwijl de alien assault lasers geruisloos en onzichtbaar hun werk doen.
Twee van de ‘Snee’ gaan direct neer, de derde lijkt niet geraakt te zijn. Dr. Gueverra en Danny schieten nog een keer waarop ook de laatste ‘Snee’ op de grond valt.

Ze lopen dichterbij en zien dat het over is voor de drie personen die in de pakken zitten. Dr. Gueverra trekt het hoofd van de ‘Snee’ waar hij op schoot en het is inderdaad een man, met Nodobovskaanse trekken. Dr. Gueverra zet de helm op en kan inderdaad goed in het donker zien, het gezichtsveld is alleen wel behoorlijk beperkt. Hij zegt hij iets tegen Danny, maar die hoort alleen maar piepjes. Plotseling hoort hij Nobodovskaans in de helm, hij kan het niet goed verstaan, iets met status. Jeanne bekijkt de wapens die de mannen bij zich droegen en dat zijn dezelfde soort wapens die de ‘Snee’ bij de veiling ook droegen, behalve dat van de ‘Snee’ waar Rose op schoot. Ze ziet dat Rose het wapen bekijkt en er een testschot mee afvuurt.
“Bijzonder.” mompelt hij en steekt het wapen bij zich.
Hij trekt het hoofd van de ‘Snee’ die hij heeft neergeschoten en daar komt het gezicht van een hagedisachtig wezen onder vandaan.
“Drac!” zegt hij.
“Dat is dus een Drac.” zegt Danny, en pakt zijn communicator om een holo te maken, maar die doet het natuurlijk niet.
“Dat verklaart het ruimteschip.” zegt Rose.

Tot verrassing van Dr. Gueverra, Jeanne, Danny en Rose zwaait met wat gekraak de deur open die de mannen probeerden open te breken en kijken in het gezicht van de grote Nipponees die het kleine meisje leek te bewaken. Ze kijken langs hem heen in een vier bij vier meter grote ruimte die spaarzaam is verlicht door noodverlichting. In het midden van de kamer staat een onderzoekstafel met daarop het lichaam van een Drac. Achter in de kamer is nog een deur zichtbaar. Naast de man die de deur open heeft gedaan staat het meisje. Ze zien ook de twee mannen waar Gary mee heeft gesproken en vier anderen die ze niet kennen. Twee mannen met een Koreaans uiterlijk en een man en een vrouw die zeker uit New Moulinoir lijken te komen.
“Ah, dank jullie wel.” zegt het kleine meisje nadat haar bewaker opzij is gestapt.
“Kunnen we weg?”
“Ja, in de richting van het landhuis, die kant op.” zegt en wijst Danny, “Bij de feestlocatie zijn nog meer van dit soort verklede mannen en daar niet.”
“Kan jij je AK geven?” vraagt Dr. Gueverra aan Danny.
“Eh, ja, eh, ja, die heb ik nu niet nodig.”
Danny overhandigt zijn AK aan de bewaker.
Het kleine meisje kijkt Dr. Gueverra afwachtend aan.
“O, en voor jou heb ik wel een Glock.”
Het meisje pakt de Glock aan, controleert de kamer en laadt hem direct door.
“Ah.” zegt Dr. Gueverra.
“Mannen in pakken!” zegt één van de mannen waar Danny mee heeft staan praten.
“Ja, het lijkt erop ze hier achteraan zaten, niet achter de voorwerpen van de veiling.” zegt Danny, “Vandaar die andere Drac.”
“We kunnen hier blijven staan praten, maar daarmee krijgen we niet jullie vriendinnen terug.” zegt Rose en wijst de gang in, “We moeten verder.”

Gary en Lola komen af en toe voorzichtig uit de container en kijken om de hoek van het gebouw naar de ramen van de grote hal, waar ze de ‘Snee’ kunnen zien. Plotseling zien ze dat de ‘Snee’ naar de entree lopen.
“Het lijkt erop dat ze weggaan.” zegt Gary, “Ik ga kijken.”
“Ik blijf liever hier.” zegt Lola.
Gary opent de deur die naar de gang bij de keuken leidt en sluipt onder de ramen door naar de lounge. Hij staat net door de deuren de gang in te kijken en ziet de ‘Snee’ aan de andere kant door de deur verdwijnen als hij achter zich de deur van het trappenhuis open hoort gang. Hij deinst terug de gang in, draait zich om en ziet dat het Dr. Gueverra, Danny, Jeanne en Rose zijn.
“He, Gary, wacht, hier je magnum.”
Dr. Gueverra doet zijn rugzak af en pakt Gary’s wapen.
“Waar komen jullie vandaan?”
“Van de boot, en dan via de villa en een geheime gang hierheen, die kwam uit in een soort kapel. Die Rang Dae-Hyun is een religieus man.
“De Snee gaan er trouwens ervandoor.” zegt Gary.
“Wat? Dan moeten we snel zijn.” zegt Danny en begint vooruit te rennen door de deuren, met zijn alien assault laser in de aanslag, gevolgd door de anderen.

Tot bij de ingang van het gebouw zien ze geen Snee. Buiten, op ongeveer 200 meter afstand lijkt een ruimteschip van zo’n 30 meter lengte en minimaal vier verdiepingen hoog op de grond te staan. Licht aan de onderkant laat zien dat er een loopplank naar beneden klapt. Minimaal 20 ‘Snee’ lopen enigszins gehaast naar het ruimteschip. Dr. Gueverra en Danny sprinten vooruit, die zijn het snelst, gevolgd door Jeanne en Gary. Rose doet een paar passen opzij en schiet een aantal salvo’s blastervuur op de nietsvermoedende Snee. Een aantal van hen vallen neer, terwijl de rest ongeorganiseerd naar het ruimteschip begint te rennen. Als Dr. Gueverra en Danny op een meter of vijftig zijn aangekomen beginnen ze ook te schieten, terwijl ze vooruitlopen. Jeanne sluit zich bij hen aan, terwijl er wat langer over doet. Zodra de alien assault lasers en de shotgun het vuren overnemen rent Rose naar het ruimteschip toe.

Dr. Gueverra, Jeanne en Danny blijven vuren op de ‘Snee’. De loopplank met daarboven een toegangsdeur is een soort fuik waar de ‘Snee’ nu in vast komen te zitten en neergemaaid worden. Een salvo blasterschoten die meerdere ‘Snee’ raken geeft aan dat Rose ook is gearriveerd.
“We moeten naar binnen.” zegt Danny.
“Ik volg je!” zegt Dr. Gueverra en beide stappen de loopplank op, gevolgd door Rose.
Gary en Jeanne blijven op de grond staan.
“Flashbang!” roept Rose als ze bij de deur komen waar een klein portaal achter zit.
Na een harde knal dringen ze naar binnen en schieten de daar aanwezige ‘Snee’ overhoop. Links en rechts zijn een soort deuren, maar die zijn dicht. Ze horen een soort mechanisch geluid en ze zien dat de loopplank omhoog gaat. Jeanne probeert het scharnier van de loopplank kapot te schieten, maar het is van een zeer stevig materiaal gemaakt en het luik sluit zich.
“Ik denk dat we hier maar beter weg kunnen gaan.” zegt Gary en maakt zich uit de voeten.
“Ja.” zegt Jeanne en gaat hem snel achterna.
Een paar seconden later horen ze het ruimteschip omhoog vliegen.

“Wat nu?” vraagt Danny, “Hoe krijgen we die deuren open?”
“Ik heb geen spullen bij me en ik vraag me af of die zouden helpen om deze deuren open te krijgen.”
“Ja, dit lijkt me een Drac-schip.” zegt Rose, “Misschien dat het hiermee lukt.”
Rose pakt zijn power sword, zet hem aan en steekt hem langzaam in de rand van de deur. Het duurt heel even, maar dan gaat het ‘lemmet’ erdoorheen en Rose begint omhoog te snijden langs de rand van de deur. Het valt dr. Gueverra op dat heft ook een beetje licht lijkt te geven.
“Mensen, kunnen jullie alsjeblieft stoppen het ruimteschip te vernielen!” klinkt een stem door het halletje.
“Dan moeten jullie onze vrouwen teruggeven!” roept Dr. Gueverra, “Michelle en Katja!”
Er volgt een korte pauze en dan vervolgt de stem: “Deze deal is acceptabel.”
“Die andere mensen moeten ook teruggebracht worden!” gaat Dr. Gueverra verder.
“Volgens jullie gewoonten hoort daar iets tegenover te staan. Wat stel je voor?”
“We geven jullie de lichamen van de Drac die gestorven zijn.”
Weer blijft het even stil.
“Deze deal is acceptabel.”
“Ok, zet het ruimteschip neer bij de villa, laat onze vriendinnen vrij en dan halen wij de lichamen op.”
“Een van hen zullen we met jullie het ruimteschip uit laten gaan, de anderen blijven hier totdat jullie de lichamen op de loopplank hebben gelegd.”
“Ok, dat is een deal.” zegt Dr. Gueverra.
De zijdeur gaat open en Katja komt naar buiten.
“O, Danny, wat is dit allemaal?”
“Het komt goed.”
Op dat moment gaat de loopplank naar beneden.
“We zijn er, dat ging snel.” zegt Rose, “Laten we snel die lichamen ophalen.”

Dr. Gueverra, Danny en Rose stappen uit en lopen snel naar de villa om via die kant in de gang te komen en halen de lichamen op. De mensen die in de, volgens Dr. Gueverra, autopsiekamer stonden zijn verdwenen. Ze nemen de lichamen voorzichtig mee en brengen ze terug naar het ruimteschip. De huishoudster en de verpleegster kijken even op vanuit de kamer waar de zoon van Dae-Hyun ligt. Die zwaait ook even naar ze. Aan de voorkant horen ze de deur opengaan en snellen de voetstappen van de vader de villa in.

Michelle en de andere ontvoerden staan al naast het ruimteschip te wachten. Dr. Gueverra, Danny en Rose leggen de lichamen op de loopplank en nemen de anderen mee naar een veilige plek. De loopplank gaat omhoog en het Drac ruimteschip suist onbegrijpelijk snel omhoog en verdwijnt in de nacht. Dan gaan de lichten overal weer aan.
“H’m het was geen EMP-puls!” zegt Dr. Gueverra, “Maar iets aliens, interessant, het voordeel is dat nu niet alle apparatuur op de boot kapot is.”

Ze lopen naar de villa waar Dae-Hyun herenigd is met zijn zoon. Hij is blij dat het zo is afgelopen en beantwoordt een aantal van de vragen die Dr. Gueverra, Gary, Jeanne en Danny hebben. Michelle en Katja blijven bij de zeer geschrokken ontvoerden en Rose is in de nacht verdwenen. Het ging inderdaad om de Drac in de geheime ruimte. Die Drac was zijn rechterhand en Dae-Hyun had nooit wat vermoed. Totdat zijn rechterhand een misstap maakte en zijn nek brak, een stom ongeluk. Op dat moment veranderde hij in een Drac. Dae-Hyun wist niet precies wat het was en wilde de Drac aan een paar andere laten zien om te bepalen hoe ze hiermee om zouden gaan. Hij had twee families uitgenodigd, ja, inderdaad de Yutando-familie, twee mensen van zijn land van afkomst, United Korea, en twee mannen van een wetenschappelijk instituut. Dae-Hyun wilde weten of het echt een alien was of misschien iets dat genetisch was gemanipuleerd. Maar omdat dit geheim moest blijven heeft hij de modeshow georganiseerd. Maar een modeshow alleen was niet genoeg, omdat anders misschien op zou vallen dat er belangrijke mensen weg waren. Door ook een alien-veiling te organiseren zou iedereen de conclusie trekken dat deze mensen daar zouden zitten. Bovendien was het een uitgelezen kans om Longhouse wat onderzoek te laten doen, daar heeft hij via via een belang in, en het zou ook nog wat extra geld opleveren.

De beveiligers van Dae-Hyun vinden het wel goed geweest en zeggen dat hij nu even rustig bij zijn zoon moet zijn. Dr. Gueverra, Gary, Jeanne en Danny gaan naar buiten, daar komt net Rose aanlopen met een rugzak waar waarschijnlijk zijn parachute in zit. Ze gaan met de ontvoerden terug naar de feestlocatie, waar een groot deel van de bezoekers al naar hun kamers is om in te pakken. Die willen zo snel mogelijk naar huis. Gary loopt nog even bij de container langs om wat afspraken te maken. Dr. Gueverra en Jeanne gaan naar de ruimte waar de veiling is geweest. De veilingbezoekers, waarvan de meeste nog steeds in mantel en met een masker op, hebben de ‘Snee’ buiten weten te houden en Tom Cutinella is bezig met het afhandelen van de geveilde goederen. Ook Dr. Gueverra en Jeanne betalen en krijgen de kavels die ze hebben gekocht. Alleen de rode bol blijkt verdwenen te zijn. Jeanne ziet dat een aantal mensen rondom de jonge vrouw staan die de drankjes rondbracht. Als Dr. Gueverra en Jeanne met hun voorwerpen vertrekken vangen ze op dat zij de psychic is die de ‘Snee’ in slaap heeft gebracht.

Het afsluitende feest is uiteraard afgelast en ze besluiten om naar de boot te vertrekken, daar kunnen ze in ieder geval ongestoord praten over wat er is gebeurd.
De volgende dag lezen ze in de nieuwsberichten dat de modeshow van Rang Dae-Hyun is verstoord door een aanval van Snee die door dappere bezoekers en een psychic zijn verdreven…

Terug in het penthouse van Dr. Gueverra onderzoeken Dr. Gueverra en Jeanne de voorwerpen die ze hebben gekocht, Gary zal later komen. Het driehoekige plaatje lijkt inderdaad af en toe licht te geven, maar wat nu precies de betekenis is blijft onduidelijk. Zodra Jeanne de harp beetpakt ontstaan er spontaan snaren van licht, die bijzondere tonen geven als ze haar vingers erlangs beweegt.
“Die is in ieder geval echt.” zegt Dr. Gueverra, “Kan je daarop spelen?”
“Ach, het zijn ook snaren, dus dat moet wel lukken.” zegt Jeanne.
Het volgende voorwerp is de kristallen bol. Jeanne pakt hem op, maar er gebeurt niets.
“Misschien dat Gary er iets mee kan.” zegt ze.
Dr. Gueverra wil de rode bol ook alleen toetsen met Hoshiko, maar hij verwacht er eigenlijk niet veel van.

Als Gary arriveert vertellen ze wat ze hebben ontdekt. Hij probeert eerst de Galactic Elegance Robe, die meer een soort cape is als hij hem aandoet. Gary concentreert zich en hij blijkt in staat om de kleuren te veranderen, zoals de beschrijving naar hintte. Het lukt hem helaas niet de harp en de kristallen bol te beïnvloeden.

Een paar dagen later ontvangt Dr. Gueverra een pakketje met daarin de AK en de Glock die ze aan het Yutando-meisje hadden uitgeleend, met een vriendelijk bedankbriefje voor het lenen.